Filipińska sztuka walki jednym lub dwoma lekkimi kijami oraz innymi improwizowanymi rodzajami broni. Zawiera też formy bez użycia broni, ponieważ opiera się na filozofii, że broń jest jednie przedłużeniem ciała wojowika.
Podobnie jak inne sztuki walki z Filipin wykształciła się pod hiszpańską okupacją, gdy Filipińczykom zabroniono posiadania jakichkolwiek broni z ostrzami. Eskrima uwzględnia także sztukę walki nożem. Podział stylów eskrimy jest zbieżny z podziałem geograficznym Filipin - wyróżnia się styl południowy, północny i środkowy.

Nauczanie eskrimy tradycyjnie jest bardzo uproszczone.
Z powodu krótkiego czasu szkolenia, na filipińskiej wsi, gdzie nie było wojowników, przekazywane były najbardziej skuteczne techniki, które dawały możliwość obrony przed najeźdźcami. Dzięki takiemu podejściu, eskrima jest niezwykle skuteczna.

Historia

Eskrima zaczęła ewaluować w czasach, kiedy Hiszpanie zaczęli kolonizację Filipin. Konkwistadorzy szybko zorientowali się, że masowe uprawianie sztuk walki przez mieszkańców Filipin zagraża ich egzystencji i już w 1590 roku rozpoczęli, z początku powoli, a później bardziej gwałtownie, zniechęcać Filipińczykow do ich uprawiania,aż w rezultacie zabronilili filipińczykom używania pełnej wielości mieczy oraz nauczania sztuk walki.

Tubylcy, aby obejść zakaz, zaczęli używać do obrony rattanowych kijów oraz noży, którymi potrafili posługiwać się równie dobrze jak mieczem.

Sztuki walki w ten sposób stały się sztuką uprawianą po cichu i przechodzącą z ojca na syna. Z pokolenia na pokolenie zaczęły się rozwijać w poszczególnych regionach kraju jako oddzielne systemy, które ujawniły się dopiero po zniesieniu zakazu ich uprawiania przez Amerykanów (początek XX wieku), następców Hiszpan w panowaniu nad wyspiarzami.

Sama nazwa "Eskrima" pochodzi od hiszpańskiego słowa "ogrodzenie" (Esgrima).

Filipińczycy byli bardziej skłonni nosić noże niż karabiny. Były one zazwyczaj używane przez rolników jako narzędzia, i ulicznych sprzedawców, aby przygotować kokosy, ananasy, inne owoce i mięso, były tanie i łatwo je ukryć.

Amerykanie po raz zetkęli się z systemem Eskrima podczas wojny amerykańsko-filipińskiej, gdy często, w bezpośredniej walce, byli właściwie bezsilni, pomimo posiadanego uzbrojenia.

Do końca 1960 roku nauczanie Eskrima odbywało się ściśle w ramach społeczności Filipino. Potem została ona wniesiona do USA przez mistrzów, takich jak Angel Cabales.Nawet wtedy, instruktorów nauki Eskrima w latach 1960 i 70, często karcono przez swoich pobratymców za upublicznianie ich kultury, która zostały zachowane dzięki tajemnicy.


W ostatnich latach nastąpił wzrost zainteresowania systemem Eskrima ze względu na jego przydatność podczas obrony przed nożem.

W rezultacie, wiele systemów Eskrima zostało w różnym stopniu zmienione w różnym stopniu dostosowując go odbiorców na całym świecie.

Podstawowa technika to zwykle zwiększony nacisk na obronę, kontrolę i przejęcie broni, skupiając się głównie na tych aspektach samoobrony.
Jednakże istnieją też szkoły hołdujące filozofii, że najlepszą obroną jest dobry atak.

Obecnie uczy się wybranych technik siły zbrojne wielu krajów: Navy SEALs, Army Special Forces, Delta Force, jak również rosyjski Specnaz (siły specjalne).


Pojedynki

Jedną z najważniejszych praktyk w klasycznym pojedynku Eskrima był pojedynek bez żadnej ochrony.
Hiszpańskie źródła historyczne dowodzą, że to tradycja sprzed okresu kolonialnego, nawiązując do podobnych praktyk w kontynentalnej części Indochin.

Założyciele najbardziej popularnych systemów Eskrima są bohaterami legend i opowieści o tym, jak zabili wielu przeciwników.

Na początku XX w. Eskrima stała się formą rozwiązywania osobistych sporów i dopiero prezydent Marcos w 1972 roku, korzystając z praw stanu wojennego, doprowadził dekretem do zmiany (częściowej) tych zwyczajów.

Współczesne pojedynki Eskrima toczą się na specjalnych arenach.