Silat (pencak silat, pentjak silat) to indonezyjska i malajska sztuka walki, wykazująca związki z niektórymi stylami walki w Chinach i Singapurze oraz filipińskim arnis.
Może być uprawiany na 3 zasadniczych poziomach:
- jako rzeczywista walka na śmierć i życie;
- ćwiczenia militarne, w których łączy się walkę wręcz z walką z udziałem bagnetu;
- odmiana sportowa, pozbawiona elementów niebezpiecznych.

Wśród dziewcząt silat połączony z formami tańca stanowi jako kesanian dziedzinę bliższą baletu niż sportu walki. Jest również wykorzystywany w kulminacyjnych scenach tradycyjnych form teatru azjatyckiego.

Uprawianie pencak silat łączone jest z medytacją.
Jego najostrzejsze formy, uprawiane są w rejonie Batak na Sumatrze, podczas gdy jego łagodniejsze formy Minangkabau na tej samej wyspie p.s. przypomina taniec o wysokich walorach łączą rytmiczne ruchy w takt bębna lub gongu z pokazami zręczności i wdzięku.

Historia
Zachowały się stare opowieści, utrwalające w formie legend genezę silatu. Jedna z nich pochodzi z XIII w.:
Trzej bracia malajscy: Burhanmuddin, Shamsuddin i Aminuddin,udali się na północ, by odbyć studia buddystyczne.

Gdy wynurzyli się z dżungli na terytorium dzisiejszej Tajlandii, natknęli się na chatkę swego przyszłego mistrza.
Tu pewnego dnia Aminuddin udał się w pobliże wodospadu, gdzie znalazł kruchy kwiat, zginany przez uderzającą weń wodę. Jednak mimo siły wody, kwiat stawiał jej dzielny opór.
To zrodziło refleksję Aminuddina, związaną z umiejętnym przeciwstawianiem się przeciwnikowi przez płynne ruchy podobne do ruchów kwiatu uginającego się pod naporem wody, ale nie ulegającego jej.

Stąd wywodzi się podstawowa zasada silatu: nieużywanie siły w walce z przeciwnikiem, lecz pokonywanie go pozornym unikaniem walki i z pomocą "wewnętrznych sił", wyćwiczonych w toku długotrwałego treningu zarówno psychicznego jak i fizycznego, prowadzonego w nieustannym kontakcie z mistrzem - guru.

Inna z legend mówi, iż zasady pentjak silat stworzyli malajscy wojownicy Hang Tuah i Hang Jebat. W swych wędrówkach mieli się oni natknąć na żyjącego samotnie na górze Wiwana guru, który wtajemniczył ich w swą sztukę walki. Po powrocie na dwór sułtana Malakki Muzaffara mieli oni przedstawili swe umiejętności i zyskali jego aprobatę i zgodę na nauczanie pentjak silat. Mimo istnienia barwnych legend, prawdziwe początki tego stylu nie są znane. Różnorodność współczesnego silatu wskazuje na to, iż jest on sumą doświadczeń wielu społeczności indonezyjskich i malajskich, które w ciągu wieków dojrzewały do obecnej formy.

Rozgrywane są Mistrzostwa Świata w pencak silat. Sport ten, był kiedyś dozwolony tylko dla mężczyzn, jest obecnie uprawiany również przez kobiety.

Tradycyjny strój stanowią czarne spodnie i bluzy, przewiązywane szarfą-pasem, zbliżone do stosowanych w judo. Podczas bardziej uroczystych walk włosy upina się w tzw. tengkolok.
Najlepiej rozwinięte formy wyczynowego silatu notujemy w: Indonezji, Tajlandii i Singapurze. Sport rozwija się także stopniowo w krajach arabskich, np. w Brunei.
Mistrzowie w większości wywodzą się z Jawy i Malezji.
Za najważniejsze imprezy w pencak silat uchodzą m.in.: Mistrzostwa Świata rozgrywane od 1984, South East Asian Games, turniej Thai Open.
Pencak silat nie jest sportem posiadającym jednolitą szkołę walki. Oblicza się, że w Indonezji ćwiczy się ok. 800 typów walki,a w obrębie Malezji około 200.

Elementy wspólne to 4-aspektowość walki:
1) stosunek do niej jako wyrazicielki kultury osobistej;
2) kształtowanie odporności mentalnej;
3) samoobrona jako podstawowa zasada,
4) unikanie bezpośredniego starcia z przeciwnikiem.

To prawdopodobnie rezultat głębszej naturalnej filozofii malajskiej, w której konflikty rozwiązywane są w drodze harmonijnego dialogu, prowadzącego do porozumienia (stąd podstawowym rodzajem ruchu nie jest atak, lecz dające przeciwnikowi szansę wycofania się płynne ruchy do przodu i do tyłu, zapożyczone ze sztuki tańca i określane jako "kwieciste")

Techniki silatu obejmują: chwyty, uderzenia, kopnięcia, blokowanie kończyn, dźwignie, zaczepianie nogami o różne partie ciała przeciwnika aby go powalić,
W trakcie walki pentjak silat używa się również broni, takiej jak: kris (sztylet o ząbkowanym ostrzu), pisau (nóż z krótką klingą), tali(rodzaj liny), lawi adam (nóż w kształcie tygrysiej szczęki), tongkat(krótka drewniana pałka), tekpi (cienka metalowa pałka), pedang (miecz),badik (nóż o szerokiej lindze).
Można również też stosować chwyty za odzież (chendai). Zasady pentjak silat wytworzyły się we współczesnej Malezji, Singapurze i rozprzestrzeniły się w Indonezji i na Filipinach.
Wszystkie te kraje uznają pentjak silat za wytwór własnej tradycji.
Wspólcześnie silat trenowany jest przez miłośników sztuk walki na całym świecie. W przeróżnych jego odmianach i formach. Uprawiają go zarówno znawcy sztuk i stylów walki, jak i kobiety, dzieci i osoby poszukujące w nim samodoskonalenia, harmonii i medytacji.